Translate


Reageren op ons caminoverhaal of meer info over onze tocht ?
caroline.van.wijnsberge@hotmail.com

Dag lezer van ons verhaal en welkom

In september 2008 vertrokken wij, schoonzussen Lucie De Belie en Caroline Van Wijnsberge, te voet naar Santiago de Compostela. Velen op het thuisfront stapten in gedachten mee en volgden ons op de voet. Heel veel mensen toonden interesse voor onze tocht. In september 2009 stapten we het tweede deel van de camino naar Santiago. Daarom dit blogdagboek ; zodat iedereen die het graag wilde, ons kon volgen tot aan de basiliek van Santiago.

Nog verder op deze blog vindt u het verslag van de tocht van de zussen Caroline, Vicky en Annick Van Wijnsberge, dochter (van Caroline) Griet De Belie en nichtje Sofie Wauters.
In 2011 stapten Caroline, Vicky en Griet de Camino Aragonés. In 2012 vertrokken ze met z'n vijven in St. Jean Pied de Port en gingen tot Santo Domingo de la Calzada. En in 2013 zetten Caroline, Vicky en Griet de tocht verder tot Rabanal del Camino.
In 2014 gaat onze camino verder tot Santiago en daarna nog tot Finisterre.

Ook Lucie zat niet stil.
Intussen stapte ze in 2 jaar de camino del norte, de kustroute.
En in 2014 herdoet ze de camino Francés maar in één keer volledig. U vindt het verslag hieronder.

Dit jaar, 2015, is Lucie opnieuw op stap, deze keer met 2 nichtjes van haar, de zussen Chris en Marleen.
En uw reporter Caroline zal opnieuw op deze blog een verslag maken van hun vorderingen en belevenissen op weg naar Santiago


Buen camino


maandag 6 oktober 2014

6 oktober ... van Muxia naar terug naar Santiago

Lucie heeft vandaag een punt gezet achter haar camino. Het regende vandaag pijpenstelen in Muxia toen Lucie ging vertrekken. Ze heeft daarop de knoop doorgehakt en beslist om niet meer naar Finisterre te stappen, maar de bus terug naar Santiago te nemen. Ze heeft daarmee véél meer gestapt dan de meeste pelgrims ooit doen, alleen jammer dat het geen einde was in schoonheid, maar in de gietende regen. Deze voormiddag kreeg ik al vroeg telefoon van Lucie die zei dat de plannen dus opnieuw veranderd waren.  En of ik eens wou kijken voor een vlucht terug naar huis zo snel mogelijk. Want ook in Santiago staat er een ganse week regen op het programma, en dan loop je daar ook niet veel meer te doen. Na wat zoekwerk, kwam ik uit bij een rechtstreekse vlucht van Santiago naar Zaventem... morgen al ! Dus morgen is Lucie weer thuis !!! En ik kan haar verdorie niet gaan opwachten als ze aankomt ! En dat wil ook  zeggen dat ik vanaf morgen geen reporter meer ben op deze blog. Meteen val ik in een zwart gat  ;)
Ik hoop dat Lucie niet al te erg zal afzien, want dat het afkicken wordt, dat is zeker. Na zoveel dagen onderweg, zal het geen lachertje zijn om opnieuw "normaal " in de maatschappij mee te draaien. En ze zal ook best nog wat uitwandelen zodat de spieren aan het mindere aantal kilometers per dag kunnen wennen. Maar ik zie er vooral ongelooflijk naar uit om haar eens een ongelooflijk stevige caminoknuffel te geven. Ik heb zóveel ge- sms'te knuffels gekregen, maar nu is het tijd dat ik haar eens goed kan vastpakken. Tot één dezer dagen cuñada Lucia en geniet nog van de laatste uren in Santiago, ook al is het dan in de regen.

laatste foto die Lucie doorstuurde naar Griet
Ik ga toch nog enkele foto's van Finisterre posten van deze zomer onder een stralend zonnetje, toen was het daar een hemelse plek op aarde, aan het einde van de aarde ( finis terrae )



mijn zus Vicky, ikzelf en dochter Griet deze zomer in Finisterre
Griet aan kilometerpaal O
Griet aan de kaap, het einde van de aarde
Vicky en Griet aan de Atlantische oceaan
een mooie afsluiter van de camino
als het zonnetje schijnt tenminste
deze hebben me héél ver gedragen


uitzicht op het terras van de albergue Do Mar


een hemels plekje op aarde

5 opmerkingen:

  1. toch heb ik het gevoeel dat ik in schoonheid ben geeindigd!!!wat een ervaring!!!dat kunt ge met geen woorden beschrijven!!!ben zoveel rijker geworden!!!!!! caroline ongelooflijk bedankt gij hebt ook heel veel meegedragen aan mijn camino !je zal altijd mojn cuñada blijven!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. vanaf hier zal ik terugkeren naar het gewone leven van alledag,niet gewoon meer na al wat ik ervaren heb en als.rijdom opgeslagen in de weg die IK ben.
    Ricky Rieter

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Caroline!!!nog een hele hele hele dikke camino knuffel de volgende zal ne stevige echte zijn!!!!! lucie

    BeantwoordenVerwijderen
  4. allemaal toffe dingen aan iedereen ik heb hier ook van genoten hoor al was het van thuis .Aan LUCIE EEN HEEL DIKKE PROFICIAT tot straks....joepie....
    je zusje

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Proficiat aan Lucie.En heel erg dank aan Caroline voor de mooi reisverhalen en mooie foto's.

    BeantwoordenVerwijderen

ergens "onderweg"

ergens "onderweg"
naar Rabanal del Camino

Een terugblik naar september 2008

Op 2 september vertrokken wij met het vliegtuig naar Pau, vlakbij Lourdes, om vandaar met een busje naar St. Jean-Pied-de-Port te rijden. Dat is een plek aan de Franse kant van de Pyreneën waar vele pelgrims aan hun tocht beginnen. De eerste dag moesten we dus echt de Pyreneën over en dat was niet gezeverd. Voor Caroline was dat zelfs behoorlijk over de limiet gaan. Lucie's konditie was duidelijk stukken beter en dat is later nog gebleken. Maar we raakten dus heelhuids in Orisson, waar ons enige gereserveerde bedje stond. Alle andere dagen zouden we moeten " hopen " op een slaapplaats. We stapten door een prachtig landschap, de Pyreneën zijn indrukwekkend mooi.
De volgende dagen passeerden wij prachtige dorpjes en steden. In het klooster van Roncesvalles overnachtten we in een slaapzaal van meer dan 100 bedden, maar we sliepen als rozen. De snurkers konden ons niet uit onze slaap houden. Enkele dagen later, op weg naar Pamplona, kwamen we de eerste landgenoten tegen, 2 limburgers Adrien en Guy, die daarna gedurende gans de tijd ons pad gekruist hebben. Dat is ook zo mooi aan de camino, de ontmoetingen met mensen vanover de hele wereld, waarmee je 's avonds aan tafel gaat, die je soms de volgende dag weer uit het oog verliest, of die enkele tijd je pad kruisen. Sommigen worden vrienden voor het leven, zoals Adrien en Guy .
Wij stapten zo'n 20 km per dag, dat was een goed gemiddelde voor ons. De voeten elke morgen dik ingesmeerd met Gewohl zalf en we konden er weer tegen. We zijn wonderwel gespaard gebleven van veel voetenleed, we hebben echter wel heel veel miserie gezien en onze verbanddoos heeft dan ook meer gediend om anderen te helpen dan voor onszelf.
Spierpijn hebben we wel gekend, en hoe !
Soms leek het of de pijn nooit meer zou overgaan, maar een ontstekingremmer (op aandringen van Lucie) doet wonderen, en op den duur kwamen we heel goed in vorm.
Zo goed zelfs dat het jammer was dat we in Fromista na 355 km moesten terugkeren want toen voelden we niets meer, de conditie was opperbest, maar de plicht riep ons terug naar huis.
Ik kan tot slot nog zeggen dat we genoten hebben, met volle teugen. Van de ongelooflijke bouwwerken van kathedralen van de grote meesters van weleer, van de eenvoud van de vele kleine kerkjes onderweg, van de ongerepte nauur in de Pyreneën, van de totale eenzaamheid op de hoogvlakte van de meseta, van de ontmoetingen onderweg, van het één zijn met de natuur, van de zon en van de weg op zich.

Want dat is het mooiste, het op weg zijn ...

En dan...2009, het tweede deel van ons verhaal

Op 31 augustus reizen we naar Valladolid, om daar de trein te nemen naar Fromista, de stad waar we vorige keer eindigden.


Op 1 september begint het tweede deel van onze tocht vanuit Fromista naar Santiago de Compostela, 425 km verder. We zien er ongelooflijk naar uit.

Voor het verslag van deze tocht, kan je kijken in het archief rechts op de pagina.





2011 ... de reis gaat verder voor de schoonzussen, voor zus Vicky en voor dochter Griet

Het kriebelt nog steeds.
Caminokriebels ... daar raakt een mens niet vanaf.

En dit jaar, 2011, gaan we weer op pad.

Lucie vertrekt op dinsdag 5 juli, samen met Elke ( de duitse pelgrim die we in 2009 ontmoetten ) voor het eerste stuk van de Camino del Norte. Zij stappen van Irun tot Santander.

En in augustus zal Caroline, samen met zus Vicky en met dochter Griet, de Camino Aragonés stappen vanaf de Col de Somport tot Puente la Reina en dan een etappe naar Pamplona .

Op deze plek zal ik verslag uitbrengen van wat Lucie mij vertelt van op " de weg ", zodat wie het wil, opnieuw op de voet kan volgen.



De 3 musketiers in 2011

De 3 musketiers in 2011
Caroline, Vicky en Griet

2012 ... opnieuw op weg

Als het kriebelt moet je ... stappen !
De camino stappen wel te verstaan.
En het blijft maar kriebelen, de microbe heeft intussen ook anderen aangestoken.
Dit jaar zijn we op weg met 3 zussen : Caroline, Annick en Vicky. Met mijn dochter Griet, en Sofie, de dochter van zus Hilde.
We starten onze tocht waar Lucie en Caroline in 2008 ook al begonnen, in Saint Jean Pied de Port, vlak voor de Pyreneeën.
Ik weet dus perfect wat mij die eerste dag te wachten staat !





een olijk gezelschap in 2012

een olijk gezelschap in 2012
Caroline, Griet, Sofie, Annick en Vicky

12 juli 2013 ... opnieuw aftellen

We zijn alweer een jaartje verder en tellen de dagen en uren af om opnieuw op de camino te zijn. Maandagmorgen in de vroegte gaan we weer op weg.
We, dat zijn de drie musketiers : dochter Griet, zus Vicky en ikzelf. De rugzakken staan vertrekkensklaar, de voeten en knieën zijn gesoigneerd en het hart popelt... wat wil een mens nog meer.
Dit jaar stappen we zowat 300 km, van Santo Domingo de la Calzada, waar we vorig jaar stopten, tot in Santibañez de Valdeiglesias, twee etappes voorbij Léon.
Als de kans zich voordoet, zal ik opnieuw onderweg deze blog aanvullen zodat jullie kunnen volgen wat wij onderweg uitspoken en hoe "snel" we vorderen op ons pad. Normaal gezien zullen we volgend jaar Santiago de Compostela bereiken, maar eerst gaan we met volle teugen genieten van de eerstvolgende twee weken.
Want dat is de camino, genieten van begin tot einde.
Hasta la vista !




Zonovergoten op de trappen in Villalcazar de Sirga in 2013

Zonovergoten op de trappen in Villalcazar de Sirga in 2013

Cruz de Ferro 2014

Cruz de Ferro 2014

Einde van de reis in Finisterre 2014 voor Vicky, Caroline en Griet

Einde van de reis in Finisterre 2014 voor Vicky, Caroline en Griet