ONDERWEG

Dag lezer van ons verhaal en welkom

In september 2008 vertrokken wij, schoonzussen Lucie De Belie en Caroline Van Wijnsberge, te voet naar Santiago de Compostela. Velen op het thuisfront stapten in gedachten mee en volgden ons op de voet. Heel veel mensen toonden interesse voor onze tocht. In september 2009 stapten we het tweede deel van de camino naar Santiago. Daarom dit blogdagboek ; zodat iedereen die het graag wilde, ons kon volgen tot aan de basiliek van Santiago.

Nog verder op deze blog vindt u het verslag van de tocht van de zussen Caroline, Vicky en Annick Van Wijnsberge, dochter (van Caroline) Griet De Belie en nichtje Sofie Wauters.

In 2011 stapten Caroline, Vicky en Griet de Camino Aragonés. In 2012 vertrokken ze met z'n vijven in St. Jean Pied de Port en gingen tot Santo Domingo de la Calzada. En in 2013 zetten Caroline, Vicky en Griet de tocht verder tot Rabanal del Camino.

In 2014 gaat onze camino verder tot Santiago en daarna nog tot Finisterre.

Ook Lucie zat niet stil.

Intussen stapte ze in 2 jaar de camino del norte, de kustroute.

En in 2014 herdoet ze de camino Francés maar in één keer volledig. U vindt het verslag hieronder.

Dit jaar, 2015, is Lucie opnieuw op stap, deze keer met 2 nichtjes van haar, de zussen Chris en Marleen.

En uw reporter Caroline zal opnieuw op deze blog een verslag maken van hun vorderingen en belevenissen op weg naar Santiago

Buen camino

vrijdag 26 september 2014

26 september ... van Samos naar Mercadoiro - nog 98 km tot Santiago

De kaap van de 100 km is genomen !! Nog een dag of 4 en Lucie is in Santiago ! Maar ik ga te snel, (Lucie ook) laten we niet op de feiten vooruitlopen. Vandaag heb ik lang moeten wachten op een telefoontje, eigenlijk werd ik al wat ongerust. Het was 5 uur toen Lucie me belde met de boodschap : juist aangekomen. Ze waren om 7 uur deze morgen vertrokken in Samos (Lucie vond dat uiteraard laat). Aanvankelijk een beetje fris, maar de zon heeft de ganse dag geschenen. Lucie vertelde dat ze opnieuw gevallen was, en dat dezelfde knie terug open lag. Maar natuurlijk, Lucie kennende, was dat allemaal niet erg. Het doet al geen pijn meer, zegt ze. De route vandaag was er weer eentje om U tegen te zeggen. Ik weet niet of ik het de voorbije dagen al eens vermeld heb, maar het is daar zóoo mooi. Talloze tinten groen, oeroude bomen, dooreen gekronkelde takken, muurtjes van opeengestapelde stenen met mos begroeid ... Lucie zei ook dat het opnieuw prachtig wandelen was. Ze schatte dat ze vandaag zo'n 28 km gedaan hadden, maar een klein rekensommetje heeft me geleerd dat ze 31 km in de benen heeft vandaag ! En zo voelde het ook wel, zei ze. Ze is vandaag dus ook kilometerpaal 100 gepasseerd, niet dat die zo mooi is, want hij is helemaal volgekladderd. Dat paaltje drukt de pelgrims wel met de neus op de feiten : je bent er bijna ! Ze zijn dus om 5 uur gestopt in Mercadoiro in de albergue La Bodeguiña. Het ziet er daar leuk uit. Pépé en Aldo zitten blijkbaar in Portomarin en dat is slechts 5 km verder, dus ik verwacht dat ze morgen toch weer allemaal samen zullen zijn. Samen aankomen in Santiago zou natuurlijk héél mooi zijn. Vanavond nog een sms'je gekregen dat er nog meer bekenden gearriveerd zijn in de albergue, Sandra, Frans, Magda en Ada (allemaal Nederlanders) En later nog een sms'je dat ze aan tafel zat met Frans en Sandra uit Nederland, Tomas uit Italie en Evi en Tania uit Brazilie. Hier komen ook nog 3 foto's van de voorbije dagen die Lucie naar Griet gestuurd heeft om hierbij te zetten.

voor ons allemaal, high five van Lucie

nog eens onze amazone te paard

samen aan tafel in de gezellige albergue in Fonfría

onderweg vandaag in ... naam gehucht vergeten

Sarria

de zoveelste middeleeuwse brug

nog 101,5 kilometer tot Santiago

uitgestorven dorpjes

en puur natuur

een kerkhof midden het groen

een plek die voor Lucie en mij veelzeggend is

muurtjes van opgestapelde stenen

de albergue La Bodeguiña in Mercadoiro

ziet er behoorlijk gezellig uit

en het lijkt daar in orde te zijn

donderdag 25 september 2014

25 september ... van Fonfría naar Samos - nog 125 km tot Santiago

Nog 125 km en Lucie staat aan de kathedraal in Santiago, morgen komt wellicht de 100 km aanduiding. Zodra de pelgrims in Galicië aankomen, staat er elke 500 meter een paaltje met de aanduiding hoeveel kilometer het nog is naar Santiago. Lucie zei het vandaag aan de telefoon, hoe confronterend dat is, hoe snel die kilometers voorbij gaan ! Op de middag belde ze al dat ze in Samos aangekomen waren. De refugio ging pas om 1 uur open, dus ze waren nog drie kwartier te vroeg. Ze hadden de rugzakken al aan de deur van de refugio gezet en er was er maar ééntje vóór hen aangekomen. Ze zouden eerst nog een broodje kopen en op het gemak opeten. Vandaag was opnieuw een hele mooie etappe. In Triacastela moeten de pelgrims kiezen tussen de oorspronkelijke route of de omweg via Samos. Via Samos is de weg 5 km langer, maar je krijgt dan wel het prachtige benedictijnenklooster te zien, één van de oudste van Spanje. Het is in dat klooster dat Lucie vanavond slaapt. Ook de weg ernaartoe is ongelooflijk mooi. Ik weet het, ik val in herhaling, maar ik kan niet anders. De weg naar Samos is bij momenten bijna sprookjesachtig. Je loopt eerst wel een lange tijd vlak naast de weg, maar dan ... In San Cristobo do Real ( wat een naam ! ) duik je weer de kleine paden in. Het dorpje zelf is maar een gehucht, met alleen maar vervallen huizen. Ik ben er nu al 2 keer doorgegaan en heb nog nooit een mens gezien. Maar dwars door het dorp stroomt een riviertje, met o zó helder water. Je ziet er dus geen mens maar des te meer honden en katten. En dan komen de correidores. Toen ik dat de eerste keer las, had ik geen idee wat het waren, maar het zijn holle paden onder een prachtig bladerdak, waarlangs het vee naar de weiden gedreven wordt. Je kunt je niet voorstellen hoe uitnodigend mooi die paden zijn. En deze paden brengen de pelgrim tot aan het klooster van Samos. Je ziet het op een bepaald moment liggen vanuit de hoogte en ik moet niet zeggen wat een prachtig gezicht dat is. Toen we er 5 jaar geleden aankwamen, Lucie en ik, begonnen juist de klokken te luiden. Deze zomer met Vicky en Griet ook, en geloof het of niet maar Lucie vertelde dat ze vandaag weer had kunnen passen om daar net aan te komen toen de klokken begonnen te luiden. Als je het klooster gezien hebt vanop de heuvel is het nog een ferme afdaling vooraleer je er eindelijk bent. Lucie vertelde dat Aldo en Pépé deze morgen héél vroeg vertrokken zijn en dat ze nog verder dan Samos gegaan zijn. Die twee moeten op 7 oktober (geloof ik ) een terugvlucht hebben en ze kwamen een beetje in tijdsnood. Lucie vindt het natuurlijk wel zéér jammer dat ze niet behoorlijk afscheid heeft kunnen nemen. Ze vertelde ook dat ze deze morgen voor de eerste keer met de fleece-vest gestart is, maar dat die om 9 uur al uit kon. Toen was het alweer lekker warm. En het weerbericht voorspelt alleen maar goed weer voor de komende dagen. Ik had enkele dagen geleden beloofd om wat minder foto's bij te plakken maar ik geloof dat het er alleen maar méér geworden zijn. Het is zó moeilijk om te selecteren. Als je op de foto's klikt, worden ze groter. Eerst nog een foto van Lucie en de Braziliaansen bij het paard (gisteren)

de 4 musketiers en hun 'caballo' (paard)

San Cristobo do Real in 2009

en in 2014

hier heeft de tijd stilgestaan

wondermooie correidores

onder een dicht groen bladerdak

nog zo'n uitgestorven gehucht ' San Martiño'

eerste blik op het klooster van Samos

nog een afdaling in het groen

en dan Samos ... in 2009

het klooster

kloostergang

slaapplaats voor de pelgrims

woensdag 24 september 2014

24 september ... van Vega de Valcarce naar Fonfría - nog 143 km tot Santiago

Een héél bijzondere dag vandaag... de steile klim naar O Cebreiro, het aankomen in Galicië, de overweldigend mooie natuur rondom, maar ik begin meteen met het bijzonderste : Lucie reed vandaag een stuk camino TE PAARD !!! Hier al een foto van onze stralende amazone !

Gisteren had ze me al gezegd dat ze voor vandaag een ongelooflijke verrassing had die ze nog niet wou verklappen. Ik had geen idee wat dat kon zijn ( had ze misschien al een ticket naar Brazilië ? )
maar dit was het dus. De steile klim naar O Cebreiro hebben ze met enkelen uit de groep te paard gedaan. En het moet een ongelooflijk fijne ervaring geweest zijn, Lucie was laaiend enthousiast, het was puur genieten, zei ze. Ze was wel een beetje beschaamd, zei ze, toen ze andere pelgrims naar boven zag ploeteren terwijl zijzelf die zo goed kan stappen, op een paard zat en hen voorbij stak. Maar ze is weer een geweldige ervaring rijker, en dat is toch wat telt. Deze morgen hebben ze de rugzakken naar de volgende refugio moeten laten brengen want die mochten niet mee op de paarden. Bovendien mochten ze niet te vroeg vertrekken in Vega de Valcarce want ze mochten pas om 9 uur vertrekken met de paarden en ze moesten slechts een 4 km wandelen eer ze bij de paarden kwamen. Ze hebben dus onderweg de tijd genomen om op het gemak te ontbijten. Het was zonnig maar behoorlijk fris vandaag, en ook mistig in Galicië. Ik geloof dat het eigen is aan Galicië. Ik ben er nu zelf 2 keer geweest, en Lucie nu ook weer, en telkens was er mist of motregen. Galicië is niet voor niets het 'groene' Galicië. Maar vóór je in Galicië komt, is er eerst nog O Cebreiro. Dat is zo'n prachtige mystieke plek, die bol staat van de legenden, waar je je echt nog in de middeleeuwen waant. In het kleine dorp staan enkele karakteristieke palozza's, dat zijn lage ronde gebouwen met een rond rieten dak. Heel bijzonder om te zien. Er staat een hele mooie sobere romaanse kerk waar zacht klassieke muziek de pelgrim wat rust geeft. Deze middag belde Lucie opgetogen over haar rit te paard naar O Cebreiro, ze waren daar toen juist aangekomen en gingen wat eten en een warme chocomelk drinken om de kou uit de botten te krijgen. Van daaruit moesten ze dan nog 12 km te voet verder gaan naar Fonfría. Daar zijn ze rond half 4 aangekomen in albergue A Reboleira. Ik was daar deze zomer ook gestopt en had toen gezien dat het er zeer gezellig uitzag. Lucie kon dat vanavond al volmondig beamen. Binnen in de albergue, achter de stenen gevel, staat er precies een houten chalet. Ik ben zelf niet verder dan de bar geweest, vooraan in het gebouw, maar Lucie zegt dat er verschillende grote ruimtes achteraan liggen, maar alles zeer gezellig ingericht. Ze hebben een kamertje van 3 met een eigen douche ! Die luxe is helemaal ongekend op de camino. Om te eten vanavond moesten ze een beetje verder in de straat naar een gebouw dat ook bij de albergue hoort, en Lucie was ook in de wolken over de mooie inrichting en de gezelligheid daar. En toch zat er daar wel minstens 80 man, zei ze. Ik zal eens kijken om enkele foto's bij te voegen. En natuurlijk zullen er ook wat foto's zijn van Galicië, na de eenzaamheid van de meseta is dat zo'n groen natuurbad dat een mens er stil bij wordt. Er hangt dus vaak die karakteristieke nevel, je passeert door dorpjes ( gehuchtjes ) waar nauwelijks mensen wonen, en alles is er zoooo groen. Toen ik er deze zomer liep, was het niet alleen groen, maar ook bruin van de koeienvlaaien op straat, zoveel dat je ze gewoon niet kon ontwijken. Lucie heeft er nog niets over gezegd, ik ben eens benieuwd of zij ook nog in de str... gaat glijden :)
Nu nog enkele foto's van al dit moois.

Voorbij Las Herrerías begint de klim naar O Cebreiro

hierlangs ging Lucie te paard

Pure kleurrijke natuur

Galicië nadert, de mist komt op

Romaanse kerk van O Cebreiro

typische palloza in O Cebreiro

sfeerbeeld O Cebreiro

Galicië in de nevelen

naam van het gehucht vergeten

meer dan een eeuw oud is deze boom

Laguna de Castillia

bronzen pelgrim op Alto de San Roque

Hospital

Alto do Poio, een venijnige klim

bijzondere inrichting in de albergue A Reboleira

steile klim naar O Cebreiro, morgen de afdaling

Een terugblik naar september 2008

Op 2 september vertrokken wij met het vliegtuig naar Pau, vlakbij Lourdes, om vandaar met een busje naar St. Jean-Pied-de-Port te rijden. Dat is een plek aan de Franse kant van de Pyreneën waar vele pelgrims aan hun tocht beginnen. De eerste dag moesten we dus echt de Pyreneën over en dat was niet gezeverd. Voor Caroline was dat zelfs behoorlijk over de limiet gaan. Lucie's konditie was duidelijk stukken beter en dat is later nog gebleken. Maar we raakten dus heelhuids in Orisson, waar ons enige gereserveerde bedje stond. Alle andere dagen zouden we moeten " hopen " op een slaapplaats. We stapten door een prachtig landschap, de Pyreneën zijn indrukwekkend mooi.
De volgende dagen passeerden wij prachtige dorpjes en steden. In het klooster van Roncesvalles overnachtten we in een slaapzaal van meer dan 100 bedden, maar we sliepen als rozen. De snurkers konden ons niet uit onze slaap houden. Enkele dagen later, op weg naar Pamplona, kwamen we de eerste landgenoten tegen, 2 limburgers Adrien en Guy, die daarna gedurende gans de tijd ons pad gekruist hebben. Dat is ook zo mooi aan de camino, de ontmoetingen met mensen vanover de hele wereld, waarmee je 's avonds aan tafel gaat, die je soms de volgende dag weer uit het oog verliest, of die enkele tijd je pad kruisen. Sommigen worden vrienden voor het leven, zoals Adrien en Guy .
Wij stapten zo'n 20 km per dag, dat was een goed gemiddelde voor ons. De voeten elke morgen dik ingesmeerd met Gewohl zalf en we konden er weer tegen. We zijn wonderwel gespaard gebleven van veel voetenleed, we hebben echter wel heel veel miserie gezien en onze verbanddoos heeft dan ook meer gediend om anderen te helpen dan voor onszelf.
Spierpijn hebben we wel gekend, en hoe !
Soms leek het of de pijn nooit meer zou overgaan, maar een ontstekingremmer (op aandringen van Lucie) doet wonderen, en op den duur kwamen we heel goed in vorm.
Zo goed zelfs dat het jammer was dat we in Fromista na 355 km moesten terugkeren want toen voelden we niets meer, de conditie was opperbest, maar de plicht riep ons terug naar huis.
Ik kan tot slot nog zeggen dat we genoten hebben, met volle teugen. Van de ongelooflijke bouwwerken van kathedralen van de grote meesters van weleer, van de eenvoud van de vele kleine kerkjes onderweg, van de ongerepte nauur in de Pyreneën, van de totale eenzaamheid op de hoogvlakte van de meseta, van de ontmoetingen onderweg, van het één zijn met de natuur, van de zon en van de weg op zich.

Want dat is het mooiste, het op weg zijn ...

2011 ... de reis gaat verder voor de schoonzussen, voor zus Vicky en voor dochter Griet

Het kriebelt nog steeds.
Caminokriebels ... daar raakt een mens niet vanaf.

En dit jaar, 2011, gaan we weer op pad.

Lucie vertrekt op dinsdag 5 juli, samen met Elke ( de duitse pelgrim die we in 2009 ontmoetten ) voor het eerste stuk van de Camino del Norte. Zij stappen van Irun tot Santander.

En in augustus zal Caroline, samen met zus Vicky en met dochter Griet, de Camino Aragonés stappen vanaf de Col de Somport tot Puente la Reina en dan een etappe naar Pamplona .

Op deze plek zal ik verslag uitbrengen van wat Lucie mij vertelt van op " de weg ", zodat wie het wil, opnieuw op de voet kan volgen.

12 juli 2013 ... opnieuw aftellen

We zijn alweer een jaartje verder en tellen de dagen en uren af om opnieuw op de camino te zijn. Maandagmorgen in de vroegte gaan we weer op weg.
We, dat zijn de drie musketiers : dochter Griet, zus Vicky en ikzelf. De rugzakken staan vertrekkensklaar, de voeten en knieën zijn gesoigneerd en het hart popelt... wat wil een mens nog meer.
Dit jaar stappen we zowat 300 km, van Santo Domingo de la Calzada, waar we vorig jaar stopten, tot in Santibañez de Valdeiglesias, twee etappes voorbij Léon.
Als de kans zich voordoet, zal ik opnieuw onderweg deze blog aanvullen zodat jullie kunnen volgen wat wij onderweg uitspoken en hoe "snel" we vorderen op ons pad. Normaal gezien zullen we volgend jaar Santiago de Compostela bereiken, maar eerst gaan we met volle teugen genieten van de eerstvolgende twee weken.
Want dat is de camino, genieten van begin tot einde.
Hasta la vista !