Translate


Reageren op ons caminoverhaal of meer info over onze tocht ?
caroline.van.wijnsberge@hotmail.com

Dag lezer van ons verhaal en welkom

In september 2008 vertrokken wij, schoonzussen Lucie De Belie en Caroline Van Wijnsberge, te voet naar Santiago de Compostela. Velen op het thuisfront stapten in gedachten mee en volgden ons op de voet. Heel veel mensen toonden interesse voor onze tocht. In september 2009 stapten we het tweede deel van de camino naar Santiago. Daarom dit blogdagboek ; zodat iedereen die het graag wilde, ons kon volgen tot aan de basiliek van Santiago.

Nog verder op deze blog vindt u het verslag van de tocht van de zussen Caroline, Vicky en Annick Van Wijnsberge, dochter (van Caroline) Griet De Belie en nichtje Sofie Wauters.
In 2011 stapten Caroline, Vicky en Griet de Camino Aragonés. In 2012 vertrokken ze met z'n vijven in St. Jean Pied de Port en gingen tot Santo Domingo de la Calzada. En in 2013 zetten Caroline, Vicky en Griet de tocht verder tot Rabanal del Camino.
In 2014 gaat onze camino verder tot Santiago en daarna nog tot Finisterre.

Ook Lucie zat niet stil.
Intussen stapte ze in 2 jaar de camino del norte, de kustroute.
En in 2014 herdoet ze de camino Francés maar in één keer volledig. U vindt het verslag hieronder.

Dit jaar, 2015, is Lucie opnieuw op stap, deze keer met 2 nichtjes van haar, de zussen Chris en Marleen.
En uw reporter Caroline zal opnieuw op deze blog een verslag maken van hun vorderingen en belevenissen op weg naar Santiago


Buen camino


zaterdag 5 september 2009

5 september

Lucie wil dat ik vooreerst al schrijf dat ze mij proficiat wenst omdat ze mij vanmorgen niet moest wakker maken: Caroline was zelfs al voor Lucie uit bed - een unicum - en dat werpt blijkbaar zijn vruchten af want we hebben vandaag 6 km meer gedaan dan voorzien was in onze planning.
Caroline was blijkbaar niet te stoppen, een superdag blijkbaar. Lucie kon niet meer, maar Caroline heeft haar meegesleurd ( en dat zegt ze nu pas ! ) Misschien ligt het aan het pilletje dat Caroline gisteravond nam om ontstekingen te voorkomen. Ze heeft toch iets geleerd van Lucie vorig jaar- niet wachten tot het bijna te laat is. Bovendien praat Caroline veel te veel over "k.kken", k.kske hier, k.kske daar, Lucie raakt bijna de tel kwijt, maar allé Caroline heeft dat blijkbaar nodig. Zo heeft iedereen zijn gebreken. Zolang we papier genoeg meehebben is er geen probleem. En desnoods is gras ook voldoende. Tot hier dus Lucie .

We waren dus inderdaad vroeg deze morgen. Na het ontbijt in de refugio bij Gabriel - een supersympathieke hospitalero, waren we al op pad om 7.20 u, het vlotte heel goed en we waren reeds om 12 u in Mansilla de las Mulas.
Dat is het dorp (stadje) waar we van plan waren om te overnachten, maar aangezien we zo vroeg waren, en de benen en voeten nog goed aanvoelden, besloten we om nog 6 km verder te gaan naar Puente de Villarente. Op die manier zullen we morgen al heel vroeg in Leon zijn en hebben we daar een zee van tijd om de stad te bezoeken. We liepen opnieuw de ganse weg over een pad vlak naast diezelfde baan van gisteren en eergisteren, aangenaam is anders, maar het gaat wel snel. Het was deze morgen frisjes om te vertrekken, met een mooie volle maan, en even later een even mooie zonsopgang, en later werd het opnieuw lekker warm.
De refugio waar we nu zitten is een private albergue in voormalige stallen. Er is hier bijna niemand, wij waren nummer 2 en 3 ! En dat voor 64 bedden. Ik denk dat we intussen met een man of 10 zijn. Wat een luxe om niet te moeten wachten aan douche, wc of internet. Bovendien is hier een binnentuin met palmbomen, een knoestige olijfboom en met LIGZETELS !! Zaaaalig !
Ik veronderstel dat dit niet echt pelgrim-achtig klinkt maar we mogen onszelf toch wel eens verwennen nietwaar. We verzetten dus vandaag geen voet meer, we kunnen hier zelfs eten vanavond en ook morgenvroeg ontbijten. Alleen jammer dat de meesten zijn achtergebleven in Mansilla de las Mulas, ook onze nieuwe vrienden, hopelijk zien we ze morgen weer in Leon.
Ik ga nog even in de tuin in de zetel liggen, en daarna eten we op ons dooie gemakske ons pelgrimsmenu en daarna nog een k.kske en in bed.
Hopelijk tot morgen.
Met de voeten gaat intussen alles goed, geen nieuwe vellen, geen nieuwe blaren.

11 opmerkingen:

  1. ja, ja jullie geraken nu goed op dreef. let maar op straks loop je vlot 30km. rem toch maar op tijd af om goed rond te kijken.
    Geniet ervan dames en nog eens bedankt vanwege het jonge koppel. ze vertrekken maandag op huwelijksreis. knuffel en tot ziens!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hier loopt ook alles goed.
    Allé goe bezig da we zeggen.
    De groetjes .
    rik

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hé girls,

    Je doet het blijkbaar prima! Volhouden zo.Zeg shoe hebben ze daar ook mojito of is het enkel maar heilig water? Want anders ga ik de volgende keer ook mee, maar dan de korte versie hé.

    Groetjes Rita,

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Jaaa, ons mama, ge zijt goe bezig zie'k wel.
    Ik ben terug van super-crammerock, en ben helemaal klaar om de winkel open te houden! Kzou al bijna vergeten dat maandag sluitingsdag is..
    Je bent ondertussen waarschijnlijk aant genieten van León, die architectuur daar, amai!!! 'k Ben al benieuwd naar de foto's!
    Veel plezier nog met de mensen onderweg :-)
    x Griet

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Kverschiet me hier dood Caroline
    dat je zo kwik en fit bent om voor Lucie op te staan.
    Kben fier hoor op jou
    en ook op Lucie naturlijk.
    Geniet maar met volle teugen van de extra
    rustmomenten,jullie verdienen dat meer dan veel.
    Kwa temperatuur kan je ons nu ne keer nie jaloers maken sie want de komende dagen wordt het hier ook terug warm.
    Misschien wel beetje van de ligzetels onder de palmbomen.hihi
    Jaja ,ik hoor het,met of zonder EPO
    jullie zijn goed in form.

    Dikke eeklose knuffel

    Nadine

    BeantwoordenVerwijderen
  6. En Lucie ? al van de vlooien vanaf ? blijkbaar werkt hun dood op 60 graden me dunkt. De groeten van de eifelvrienden die mee waren met mij naar Schiedam. Wij hebben ook gewandeld (ahum...) een beetje minder dan jullie natuurlijk. Volgende week beloven ze ons terug 27 graden, eindelijk nog es wat warmte. Voor de rest alles oké in thuisland. Nog veel succes, Lucie en schoonzus !
    vanwege echtgenoot en schoonbroer !

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hej Mama en T Caroline

    Jullie doen dat weer fantastisch! Ik ben fier op jullie allebei!!
    Hier alles goed, Nora gaat weer met volle goesting naar school, bij juf Marleen, maar volgens haar is het juf Isabelle (waar ze het vandaan haalt weer ik nietn, maar ze blijft volhouden ;-)
    En Eefje trekt zich rekt waar ze kan (aan de speelgoedbakken, de zetel, mama's benen), maar wil nog niet alleen stappen, en zingt de hele dag van "lalala". Vrolijke boel wel.

    Ben gisteren eens gaan piepen of vader d'Hanens "alleen zijne plan kan trekken" en dat zag er toch redelijk goed uit ;-)

    Hou jullie goed en een hele dikke knuffel!
    Marijke

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik zie dat jullie stilaan in topvorm komen. Doe zo voort en geniet ervan.


    Gilbert

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Van deze Griet van harte proficiat aan Griet !!! ... weliswaar met enige vertraging, maar ik lees het nu pas. Grietje, laat mama zich maar eens voor jou uitsloven als ze weer thuis is =) Nu ja, wie zal er wie moeten verwennen hé. Want inderdaad, Caroline en Lucie, wij zitten hier in onze luie stoel en jullie maar afzien. Alhoewel, tot nu toe is het vooral genieten, heb ik de indruk. De thuisblijvers hebben allicht ongelijk. Veel wandelGENOT. Salukes, Griet Baeyens.

    BeantwoordenVerwijderen

ergens "onderweg"

ergens "onderweg"
naar Rabanal del Camino

Een terugblik naar september 2008

Op 2 september vertrokken wij met het vliegtuig naar Pau, vlakbij Lourdes, om vandaar met een busje naar St. Jean-Pied-de-Port te rijden. Dat is een plek aan de Franse kant van de Pyreneën waar vele pelgrims aan hun tocht beginnen. De eerste dag moesten we dus echt de Pyreneën over en dat was niet gezeverd. Voor Caroline was dat zelfs behoorlijk over de limiet gaan. Lucie's konditie was duidelijk stukken beter en dat is later nog gebleken. Maar we raakten dus heelhuids in Orisson, waar ons enige gereserveerde bedje stond. Alle andere dagen zouden we moeten " hopen " op een slaapplaats. We stapten door een prachtig landschap, de Pyreneën zijn indrukwekkend mooi.
De volgende dagen passeerden wij prachtige dorpjes en steden. In het klooster van Roncesvalles overnachtten we in een slaapzaal van meer dan 100 bedden, maar we sliepen als rozen. De snurkers konden ons niet uit onze slaap houden. Enkele dagen later, op weg naar Pamplona, kwamen we de eerste landgenoten tegen, 2 limburgers Adrien en Guy, die daarna gedurende gans de tijd ons pad gekruist hebben. Dat is ook zo mooi aan de camino, de ontmoetingen met mensen vanover de hele wereld, waarmee je 's avonds aan tafel gaat, die je soms de volgende dag weer uit het oog verliest, of die enkele tijd je pad kruisen. Sommigen worden vrienden voor het leven, zoals Adrien en Guy .
Wij stapten zo'n 20 km per dag, dat was een goed gemiddelde voor ons. De voeten elke morgen dik ingesmeerd met Gewohl zalf en we konden er weer tegen. We zijn wonderwel gespaard gebleven van veel voetenleed, we hebben echter wel heel veel miserie gezien en onze verbanddoos heeft dan ook meer gediend om anderen te helpen dan voor onszelf.
Spierpijn hebben we wel gekend, en hoe !
Soms leek het of de pijn nooit meer zou overgaan, maar een ontstekingremmer (op aandringen van Lucie) doet wonderen, en op den duur kwamen we heel goed in vorm.
Zo goed zelfs dat het jammer was dat we in Fromista na 355 km moesten terugkeren want toen voelden we niets meer, de conditie was opperbest, maar de plicht riep ons terug naar huis.
Ik kan tot slot nog zeggen dat we genoten hebben, met volle teugen. Van de ongelooflijke bouwwerken van kathedralen van de grote meesters van weleer, van de eenvoud van de vele kleine kerkjes onderweg, van de ongerepte nauur in de Pyreneën, van de totale eenzaamheid op de hoogvlakte van de meseta, van de ontmoetingen onderweg, van het één zijn met de natuur, van de zon en van de weg op zich.

Want dat is het mooiste, het op weg zijn ...

En dan...2009, het tweede deel van ons verhaal

Op 31 augustus reizen we naar Valladolid, om daar de trein te nemen naar Fromista, de stad waar we vorige keer eindigden.


Op 1 september begint het tweede deel van onze tocht vanuit Fromista naar Santiago de Compostela, 425 km verder. We zien er ongelooflijk naar uit.

Voor het verslag van deze tocht, kan je kijken in het archief rechts op de pagina.





2011 ... de reis gaat verder voor de schoonzussen, voor zus Vicky en voor dochter Griet

Het kriebelt nog steeds.
Caminokriebels ... daar raakt een mens niet vanaf.

En dit jaar, 2011, gaan we weer op pad.

Lucie vertrekt op dinsdag 5 juli, samen met Elke ( de duitse pelgrim die we in 2009 ontmoetten ) voor het eerste stuk van de Camino del Norte. Zij stappen van Irun tot Santander.

En in augustus zal Caroline, samen met zus Vicky en met dochter Griet, de Camino Aragonés stappen vanaf de Col de Somport tot Puente la Reina en dan een etappe naar Pamplona .

Op deze plek zal ik verslag uitbrengen van wat Lucie mij vertelt van op " de weg ", zodat wie het wil, opnieuw op de voet kan volgen.



De 3 musketiers in 2011

De 3 musketiers in 2011
Caroline, Vicky en Griet

2012 ... opnieuw op weg

Als het kriebelt moet je ... stappen !
De camino stappen wel te verstaan.
En het blijft maar kriebelen, de microbe heeft intussen ook anderen aangestoken.
Dit jaar zijn we op weg met 3 zussen : Caroline, Annick en Vicky. Met mijn dochter Griet, en Sofie, de dochter van zus Hilde.
We starten onze tocht waar Lucie en Caroline in 2008 ook al begonnen, in Saint Jean Pied de Port, vlak voor de Pyreneeën.
Ik weet dus perfect wat mij die eerste dag te wachten staat !





een olijk gezelschap in 2012

een olijk gezelschap in 2012
Caroline, Griet, Sofie, Annick en Vicky

12 juli 2013 ... opnieuw aftellen

We zijn alweer een jaartje verder en tellen de dagen en uren af om opnieuw op de camino te zijn. Maandagmorgen in de vroegte gaan we weer op weg.
We, dat zijn de drie musketiers : dochter Griet, zus Vicky en ikzelf. De rugzakken staan vertrekkensklaar, de voeten en knieën zijn gesoigneerd en het hart popelt... wat wil een mens nog meer.
Dit jaar stappen we zowat 300 km, van Santo Domingo de la Calzada, waar we vorig jaar stopten, tot in Santibañez de Valdeiglesias, twee etappes voorbij Léon.
Als de kans zich voordoet, zal ik opnieuw onderweg deze blog aanvullen zodat jullie kunnen volgen wat wij onderweg uitspoken en hoe "snel" we vorderen op ons pad. Normaal gezien zullen we volgend jaar Santiago de Compostela bereiken, maar eerst gaan we met volle teugen genieten van de eerstvolgende twee weken.
Want dat is de camino, genieten van begin tot einde.
Hasta la vista !




Zonovergoten op de trappen in Villalcazar de Sirga in 2013

Zonovergoten op de trappen in Villalcazar de Sirga in 2013

Cruz de Ferro 2014

Cruz de Ferro 2014

Einde van de reis in Finisterre 2014 voor Vicky, Caroline en Griet

Einde van de reis in Finisterre 2014 voor Vicky, Caroline en Griet